Wie is die kerel?

Big Brother is watching you
En dat is prima. Maar toch schrik ik er soms van.

Na ons avontuur op de Scillies zijn we terug op de zuidwestkust van Engeland. We liggen aan een mooring op het rustige riviertje Helford River. “Daar zijn we weer!” roep ik enthousiast in het Engels naar de vriendelijke havenmeester die langszij komt om zijn geld te halen. Hij is eraan gewend dat zeilers vanuit deze plek naar de Scillies zeilen en er later ook weer terugkeren.

Later die avond lig ik in de kajuit op de bank met een boek, terwijl Sjack verdiept is in zijn krant. Het voelt rustig, vertrouwd en behaaglijk. Totdat er iets blauws mijn aandacht trekt.

Wie is die kerel die door het raam kijkt?
Ik kijk op en ik zie een gezicht vlak voor het raam van de kajuit. Een man kijkt door het raam naar binnen. Hij heeft zijn handen om onze zeereling geklemd. Mijn hart slaat over. Wie is die kerel? Wat moet hij van ons? En meteen daarna een tweede gedachte: Ik wil hem niet binnen hebben, dan zitten we als ratten in de val.

Nog voor ik goed en wel heb nagedacht, spring ik overeind. Ik ren de trap op en storm naar buiten. Een paar seconden heb ik nodig om de situatie te overzien. Naast ons ligt een boot met een blauw zwaailicht. Aan boord staan zes mannen. Zes paar ogen kijken me aan. Eén van hen draait zich om en ik kijk op zijn rug. Ik zie grote witte letters: Douane. Mijn spanning zakt. Er is geen gevaar, het zijn geen indringers. Gewoon controle. “Kom maar even aan boord,” zeg ik tegen een van de mannen. Hij aarzelt zichtbaar maar stapt dan toch over de reling.

Hij wil weten of we ons netjes hebben aangemeld bij aankomst in Engeland (vanwege de Brexit). Natuurlijk hebben we dat. Het kost wat zoekwerk tussen de mailtjes naar de bevestiging. Daar is ie: een vriendelijk bericht dat we welkom zijn. Ook de paspoorten gaan door zijn handen. Alles blijkt in orde.

En net zo snel als ze verschenen zijn, verdwijnen de zes mannen weer in de donkere avond. Het blauwe licht dooft, de stilte keert terug.

Toch blijft er één vraag in mijn hoofd rondzingen: Waarom moet dat nou om tien uur ’s avonds?

Wil je nog zo’n leuk voorbeeld horen? Nou, hier komt ie.

Een French Warship beveelt: we komen langszij
We houden het weerbericht al dagen scherp in de gaten. We hebben nog drie weken voordat het gewone leven weer begint. Geen haast dus, maar de zee houdt geen rekening met agenda’s. Windkracht zes tot zeven, hoge golven, daar zitten we niet op te wachten. We besluiten: we zeilen ’s nachts van Saint-Vaast naar Duinkerke. De kaap bij Calais staat bekend om zijn verraderlijke stromingen. Die willen we gerond hebben voordat het slechte weer losbarst.

Het is een heerlijke tocht en we zeilen rustig door de nacht. We wisselen de nachtelijke shifts als vanouds weer af. Mijn shift begint om 2.00 uur en Sjack gaat ter kooi.

“Blauwe Maan, Blauwe Maan, this is French Warschip,” hoor ik om half vier door de marifoon. De verbinding kraakt, de Engels-Franse tongval maakt het er niet duidelijker op. Hij zegt dat hij met een dinghy langszij komt, aan stuurboordzijde. Ik twijfel of ik het goed heb gehoord en vraag om herhaling. En ja hoor, hetzelfde bevel komt nogmaals door. Ik vind het vreemd, maar ik ben niet in de positie om hier vraagtekens bij te zetten. Mijn eerste gedachte is: Sjack moet eruit!. Pech voor hem.

We wachten af wat er gaat gebeuren. De maan schijnt helder en het licht weerkaatst heel mooi op het water. Maar van een dinghy, een schip, of welk teken van leven dan ook… geen spoor. Het duurt maar en het duurt maar. Uiteindelijk besluit ik zelf weer contact op te nemen. Het antwoord komt even kort als onverwacht: ze komen niet. We kunnen gewoon onze koers voortzetten.

Ik begin aan mezelf te twijfelen. Heb ik het bericht van de fransman niet goed begrepen? Of hebben ze hun plan gewijzigd? Wilden ze misschien controleren of we vluchtelingen aan boord hebben? Want we horen soms over de marifoon dat er verschillende bootjes zijn gespot met vluchtelingen of ze vinden alleen een bootje, zonder iemand erin. Het blijft een raadsel. Ondertussen duikt Sjack zijn warme bed weer in.

Een nieuw doel
Inmiddels hebben we in de afgelopen maanden twee doelen af mogen strepen: La Rochelle (Frankrijk) en de Scillies (Engeland). We hebben nog tijd voor een derde doel: Saint Malo (Frankrijk). We steken vanuit Engeland Het Kanaal weer over en precies op hoog water komen we binnen bij het Franse dorpje Trébeurden. We liggen hier een aantal dagen verwaaid en onze dagen vermaken we met fietsen, lezen en zwemmen (ikke niet hoor, maar Sjack trotseert het koude water). Als het weer en het tij het toelaten, gaan we weer. Via Saint Quay Portrieux komen we in het prachtige en sfeervolle Saint Malo aan. We liggen midden in het stadje, net buiten de stadsmuur.

Mont Saint-Michel, een sprookje
Sjack heeft het er al jaren over: hij wil naar Mont Saint-Michel. Meer dan dertig jaar geleden (nog voor mijn tijd) heeft hij hier, samen met Louis, rondjes omheen gevlogen met een motorzweefvliegtuig. Die beelden staan Sjack nog scherp op zijn netvlies en nu wil hij het eens vanaf de grond bekijken.

We hebben de bus geboekt en ruim op tijd staan we te wachten op de aangeven plaats. We raken in gesprek met een Nederlands stel die (toevallig) ook met hun boot hier zijn. Het is een busreis van een uur maar de tijd vliegt voorbij. 

Heb jij mijn mobiel?
Eenmaal uitgestapt kijken we de bus na, die langzaam optrekt. Ik zie Sjack naar zijn rugzak grijpen. “Mijn mobiel! Heb jij mijn mobiel?” Ik denk: wat moet ik met jouw mobieltje, maar ik zeg het niet hardop. Ik zie aan het geagiteerde gezicht van Sjack dat het menens is. Weer zoekt hij zijn broekzakken na en vloekt. Voor de zekerheid check ik zijn rugzak. Niets. “Bel me eens,” vraagt hij. Ik laat de telefoon lang overgaan. Het blijft echter stil, geen mobieltje. We kijken achterom, de bus is weg. “Hij moet in de bus liggen,” foetert Sjack. “Ik heb de bevestiging van de busreis nog aan de chauffeur laten zien.”  “Gaan jullie maar,” zeg ik tegen het Nederlandse stel. “We willen jullie niet ophouden.”

Ik kan hem wel zoenen …
We dralen nog even en dan staat de buschauffeur plotseling voor onze neus. “Is this …?” vraagt hij met een lachend gezicht. Hij houdt het mobieltje van Sjack in de lucht. Wat zijn we opgelucht. De buschauffeur hoorde een mobieltje rinkelen en vond het op een stoel. Ik ben zó blij dat ik spontaan de buschauffeur een kushand toewerp. 

Wow, een sprookje
We gaan op pad en nadat we de rijen voor de bussen zien staan, besluiten we om het traject wandelend af te leggen. Je ziet het al van ver: een spitse toren die boven alles uitsteekt, een eiland dat als een middeleeuws kasteel uit zee oprijst. Mont Saint-Michel, het rotsige wonder van Normandië, lijkt haast opgetrokken uit een sprookje.

Door de extreem sterke getijden kan het water rondom het eiland soms razendsnel stijgen en dalen (met een verschil van wel 14 meter), waardoor het eiland gedeeltelijk geïsoleerd wordt bij vloed. Via een weggetje, komen we op het eiland. Het is een abdij, maar door de eeuwen heen is het ook een gevangenis geweest. We zijn niet de enige toeristen en achter elkaar schuifelend wandelen we door de smalle straatjes. 

Een dolle beestenboel
Vaak zwemmen er dolfijnen rond onze boot. Soms trekken ze gewoon voorbij, maar vandaag lijkt het alsof ze een feestje vieren – en wij zijn de toeschouwers. Het is kalm weer. Ik sta voorop, helemaal op de punt, en kijk hoe ze spelen in het boegwater. Eén dolfijn lijkt een beetje met me te dollen. Hij zwemt regelmatig op zijn zij en kijkt me met één oog aan. Ik zwaai naar het oog en de dolfijn schiet pijlsnel onder de boot door om even later weer te verschijnen. Het zijn meerdere dolfijnen en voor de eerste keer hoor ik ook de geluidjes die ze maken. Het blijft een spektakel en het verveelt nooit.

Wil je meer dolfijnenspektakel zien? Bekijk dan ook de video onder video's. 

Kijk daar, een walvis!
Heel in de verte zie ik een pluim boven het water. Ik weet nog uit 2018 dat dit afkomstig is van een walvis. Even later zie ik de walvis zwemmen. Mijn inschatting is dat het geen grote walvis is, eentje van een meter of vijf. Het blijkt een vinvis te zijn, waarschijnlijk een dwergvinvis die 5,5 meter worden. Natuurlijk ben ik te laat voor een foto, dus ik heb er eentje van het internet geplukt.

Een springende tonijn
“Wáááát,” roept Sjack en hij wijst in de verte. Ik zie niks, alleen een vlakke zee. “Ik zweer het je, het was een tonijn! Een springende tonijn!” En inderdaad, de tonijn schijnt weer terug te zijn in de Atlantische Oceaan, ten zuiden van het Nauw van Calais. Waarschijnlijk is het een blauwvintonijn die sinds 2024 weer door vissers wordt waargenomen in dit gebied.

Kijk uit naar het volgende verhaal: "Snel! Naar links," roep ik paniekerig. Ai ... te laat ...