Soms loopt het even anders

“Gooi maar los!”
Het is dinsdag 5 mei. Ik hoor de stem van Sjack zacht in mijn oor: “Gooi maar los.” Met een zwier haal ik de laatste lijn van de kikker en we zijn los.

Ik voel meteen die bekende adrenalinekick door mijn lijf schieten. Dat moment waarop je loskomt van de kant en alles ineens mogelijk lijkt. Schotland wacht op ons. Ruige kusten, whisky, regen die horizontaal valt en schapen die je aankijken alsof jíj verdwaald bent.

Voorzichtig zet ik mijn muts en headset af. Altijd voorzichtig. Vorige keer waaide mijn muts bijna richting Engeland nog vóór we de haven uit waren. Sjack staat ontspannen achter het roer. Hij steekt zijn duim op. “Let’s go,” zegt hij zonder woorden.

Er staat een stevig briesje. Vijf, misschien zes Beaufort. Precies genoeg om alles aan boord nét iets spectaculairder te maken. De boot helt lekker over en het water spat enthousiast langs de romp. Sjack staat te glunderen achter het roer.
“Mooie wind om het nieuwe voorzeil eens écht uit te proberen!” roept hij boven het geraas van de wind uit.
“Vorige keer stond er veel te weinig wind om goed te zien wat ’ie kan.”

Ik kijk omhoog naar het hagelnieuwe voorzeil. Het is speciaal voor ons ontworpen, zodat we het in kunnen zetten bij harde wind. 

flap-flap-flap-flap. 
Alleen… het achterlijk klappert als een gek: flap-flap-flap-flap.

Sjack trekt aan een lijn. Ik trek aan een andere lijn. Het zeil klappert vrolijk verder. “Misschien iets meer spanning?” opper ik.
Sjack knijpt zijn ogen samen alsof hij daarmee aerodynamica kan beïnvloeden. Flap-flap-flap-flap.
“Misschien iets minder spanning?” probeer ik daarna voorzichtig. Nog harder geklapper.

Ik kijk weer omhoog naar het onrustige achterlijk.
“Wil je terug naar de zeilmaker?”
Sjack draait zich onmiddellijk om. “Nee!” zegt hij ferm “We blijven bij ons plan en gaan naar Den Helder!”

“Hoezo stormschade?”
Eenmaal veilig aangemeerd in de haven ploffen we allebei neer in de kuip. De lijnen zitten vast, de motor is uit en ineens voelt alles heerlijk stil. Alleen het geklingel van masten en ergens in de verte een krijsende meeuw verbreken de rust.

Sjack pakt zijn telefoon.
“Ik bel Peterhead even,” zegt hij.
“Good afternoon, Peterhead Marina…”
Ik luister half mee terwijl hij soepel overschakelt naar Engels.
“We’re on our way and expect to arrive in about three days. Do you have a berth available for us?”
Even blijft het stil. Dan begint de stem aan de andere kant van de lijn uitgebreid te praten. Ik zie direct dat er iets verandert bij Sjack. Zijn glimlach verdwijnt langzaam en er verschijnt een diepe rimpel op zijn voorhoofd. Altijd een slecht teken. Ik kijk hem verontrust aan.
Sjack knikt langzaam terwijl hij luistert.
“Oh… okay…” Nog een stilte.
“Yes… thank you.” Hij hangt op.
“Nou?” vraag ik meteen, “Wat is er?”
Sjack schudt langzaam zijn hoofd.
“We kunnen niet naar Peterhead.”
“Wat bedoel je: we kunnen niet naar Peterhead?”
“Ze hebben daar een storm gehad. Flinke schade. De haven is dicht.”
“Dicht?” Ik begrijp hier niks van. Hoeveel storm moet je wel niet hebben om een complete haven te slopen?
“Ja, gewoon dicht!”
“Een héle haven?”
“Blijkbaar wel ja.”
Daar gaat ons plan. Peterhead was het doel. De stip op de horizon, om daarna Schotland te verkennen.
“Dus wat nu?” vraag ik teleurgesteld.

Er volgen uren van turen op kaarten en bladeren door boeken. Want Peterhead hadden we kunnen halen in het goede weergat, maar daarna zou de wind draaien. Dat betekent dat we ruim een week verwaaid komen te liggen. De tafel in de kajuit verandert langzaam in een soort commandocentrum. Papieren zeekaarten liggen overal. Havengidsen stapelen zich op.

Plan B
Uiteindelijk, na uren schuiven met kaarten, rekenen, twijfelen en discussiëren hebben we een nieuw plan.
“Plan B,” zegt Sjack tevreden terwijl hij met zijn vinger over de kaart glijdt. “We gaan via de zuidkant van Engeland, dus met de klok mee, naar Schotland.”
Ik kijk naar de kaart. Het is een enorme omweg, maar er zit niks anders op.

Ik zet de wekker: 04:00.
“Wie heeft eigenlijk bedacht dat een hobby zo vroeg moet beginnen?” mompel ik.
“Zeilers,” zegt Sjack direct.
“Die mensen sporen niet,” kan ik niet nalaten.
“Nee,” grijnst hij, “maar ze komen wél ergens.”
En ergens tussen de wind, het klotsende water en de geur van koffie die nog in de kajuit hangt, vallen we vroeg in slaap.

Twee wakkere ogen kijken me aan
Midden in de nacht word ik wakker. Geen idee waarom. Misschien door een geluidje van een lijn tegen de mast. Misschien door de boot die zacht beweegt. Ik draai me om. En … ik kijk recht in twee klaarwakkere ogen.
“Ik wil tóch terug naar de zeilmaker,” zegt hij zacht.
“Oké,” schakel ik direct. Geen discussie, gewoon doen. Ik zet de wekker uit en kruip weer onder het warme dekbed. Binnen twee minuten hoor ik Sjack rustig slapen. Ik glimlach in het donker want één ding weet ik inmiddels zeker: op een zeilreis verander je sneller van koers dan van sokken.

Wat heen gaat … komt ook weer terug

De zeilmaker heeft er vaart achter gezet. Binnen één dag is het voorzeil aangepast. En dus varen we opnieuw richting Den Helder. Eigenlijk zou alles nu goed moeten voelen. De boot loopt heerlijk. De zon breekt af en toe door. Het plan leeft weer. Maar toch …

We maken ons zorgen over de moeder van Sjack. De boot glijdt ondertussen rustig verder over het IJsselmeer, maar in ons hoofd wordt het steeds onrustiger. We twijfelen sterk of we wel weg kunnen voor een aantal maanden, ondanks het plan dat Sjack om de paar weken naar huis komt vliegen.
“Gaan we terug?” vraag ik aan Sjack, die stil voor zich uit kijkt.
“We gaan terug!” antwoordt hij. Ik draai aan het roer, terug naar Lelystad. Onze reis heeft zes dagen geduurd, maar ons gevoel zegt dat we het juiste doen. 

Laatste update
Na een intermezzo van anderhalve week gaan we weer op pad. Ik hoop dat mijn volgende blogverhaal vanuit Schotland wordt geschreven. Eerst maar eens drie of vier dagen én nachten op zee overbruggen.