Zeg, willen jullie naar de Zuidpool of zo?

Ik schiet in de lach als ik het appje van mijn vriendin lees: “Zeg, willen jullie naar de Zuidpool of zo?” Ik snap haar reactie wel. Sinds ons vertrek op 6 mei zijn we in een stevig tempo naar het zuiden gezeild: de Nederlandse kust, de Belgische kust én een deel van de Franse kust. Voor een buitenstaander lijkt het alsof we haast hebben, maar niets is minder waar. We proberen juist slim te varen. De wind zit goed, en een bakstagwindje is nu eenmaal veel fijner dan opkruisen tegen hoge golven. Dus ja, als de omstandigheden meewerken, dan gaan we ervoor. Geen getreuzel! Nog geen week onderweg en we zijn al in Frankrijk. 

We besluiten een nachtje door te zeilen, en in de loop van de dag doemt de haven van Cherbourg op aan de horizon. Het voelt alsof we al weken onderweg zijn en het wordt tijd voor een rustdag. Maar Guernsey lonkt en langer dan één rustdag gunnen we ons niet. We plannen het nauwkeurig want alles draait om de juiste timing bij de punt van Normandië.

De spanning stijgt bij het ronden van de kaap. Maar we zitten goed. Precies op het juiste moment voelen we het schip versnellen. Zes knopen stroom mee. Sjack’s ogen glimmen. “We gaan de tien knopen nog aantikken,” zegt hij, terwijl hij vol verwachting naar de GPS-snelheid kijkt.

Met de stroom tegen, zouden we achteruit gevaren zijn. Maar nu, gedragen door de golven en een beetje zeemansverstand, schieten we vooruit. Óp naar Guernsey.

Guernsey is Brits, en doet alles net een tikje anders. Geen Britse ponden hier, maar Guernsey-ponden. En niet te vergeten: ze rijden er links! Met onze elektrische fietsjes verkennen we een deel van het eiland. Ha, eindelijk vakantie!

Dan komt het volgende stukje avontuur: het beruchte ‘neusje’ van Frankrijk omzeilen. Als ik naar de kaart kijk, zie ik er een neusje en een puntig kinnetje in.

Vandaar de namen “neusje” en “kinnetje”. De Bretonse kapen staan bekend om hun grillige stromingen en vreemde, plotselinge golfslag. De zeebodem ligt er bezaaid met wrakken. Het zijn stille getuigen van schepen die in mist en storm aan lagerwal raakten. Iedere zeiler heeft respect voor dit deel van Frankrijk en ook wij nemen het serieus. Belangrijk is dat we bij het "kinnetje" aankomen op doodtij, zodat we dáár geen gekke stroming en hoge golven hebben. “Haal de fok maar een beetje in,” zegt Sjack terwijl hij op zijn horloge kijkt. “We gaan te snel en we zijn te vroeg.”

Eindelijk, we mogen lummelen!

Als we ook het ‘kinnetje’ voorbij zijn, dan komt er pas rust. We leven 23 mei en we liggen in een klein haventje op de Odet rivier. Eindelijk komt het moment van lummelen. Zeilvrienden kunnen met hun boot rustig ergens een week ‘lummelen’ en daar kan ik jaloers op worden. Nee, ik ben niet zo goed in lummelen. Hoe vaak heb ik afgelopen jaar niet tegen mijn patiënten gezegd dat ze best eens mogen lummelen. Dat we in deze drukke maatschappij het gewoon verleerd zijn om ‘niets’ te doen. Oeps, ik heb zelf de grootste moeite om mijn eigen advies op te volgen.  Dat is een mooi voornemen voor 2025!

En daar komt ie dan … lummelen: met het pontje naar Benodet, fietsen naar Quimper, twee boeken lezen en een museum bezoeken van Éric Taberly.

Éric Tabarly is een legende in de wereld van de zeilsport. Hij wordt gezien als een van de grootste oceaanzeilers van de 20e eeuw en hij werd in Frankrijk een symbool van avontuur en durf. Ook was hij als scheepsontwerper vernieuwend. Tabarly leefde zoals hij zeilde: zonder poespas, vol overgave, trouw aan de zee. Tragisch genoeg verdronk hij in 1998 toen hij overboord sloeg van zijn geliefde Pen Duick. Hij werd 66 jaar.

Kunstwerk van Eric Taberly, gemaakt van kleine portretfotootjes. 

MacGyveren op zee

Kennen jullie MacGyver nog? Die Amerikaanse tv-held uit de jaren ’80, die alles kon fixen met een paperclip, een elastiekje en wat ducttape?

Nou, ik heb er eentje aan boord. Echt waar. Mijn eigen MacGyver en hij heet Sjack. Want hoewel onze Blauwe Maan een heerlijk schip is, is hij wél van 2006. Kortom: dingen gaan stuk. Altijd nét als je het niet kunt gebruiken. Een piepje hier, een lekkend slangetje daar, een haperend schakelaartje — je kent het wel.

Op zulke momenten weet ik: ik moet uit de kajuit blijven. Want dan komt de gereedschapskist tevoorschijn en alle ruimtes onder de bank gaan open alsof we een drijvende werkplaats zijn. "Laat mij maar even," zegt hij, en dan weet ik: het is MacGyver-time. Iedere boot heeft eigenlijk zijn eigen MacGyver nodig. Gelukkig huist ie hier op de Blauwe Maan… want mijn MacGyver lost het altijd weer op!

Maar niet altijd zonder slag of stoot …

Apetrots zijn we als we voor de eerste keer onze spinnaker hijsen. We glunderen, want wow: wat is ie groot en wat staat ie er mooi bij in de kleuren oranje, blauw en wit. Onze bestemming is Quiberon, een Frans schiereiland.

Voor de haven willen we de spinnaker weer binnenhalen. Wat bij het hijsen zo soepel ging, blijkt nu een compleet ander verhaal. Het zeil weigert in zijn slurf (hoes) te glijden.

Drie kwartier later staat Sjack nog steeds op het dek. Wiebelend, balancerend, trekkend, duwend, draaiend, zwetend (en misschien wel  vloekend maar dat kan ik niet horen). Ik sta achter het roer en kan niet goed zien wat er mis is. Het gezicht van Sjack wordt steeds grimmiger. Dit wordt ‘m niet, zie ik hem denken.

Dan pakt hij zijn mes en snijdt met één ferme haal een lijn door. Hoppa! Sjack kan eindelijk de spinnaker op het dek trekken. Ziezo, lukt het niet linksom, dan maar rechtsom. Sjack frommelt het dunne zeil zo goed en zo kwaad als het gaat in de zeilzak en bindt hem met een lijn aan de mast vast zodat hij niet weg kan waaien. Tijd voor MacGyveren is er even niet. Nu eerst: bij de havenmeester ons aanmelden via de marifoon en daarna afmeren.

Op de steiger spreiden we de spinnaker en de slurf helemaal uit. Ik ga betalen bij de havenmeester, een flinke wandeling naar de andere kant van de haven. Na een klein uurtje ben ik terug en dan moet mijn MacGyver toegeven: de slurf is van binnen bijna vergaan en aan vervanging toe. Hij kijkt ernaar, haalt zijn schouders op en zegt nuchter: “Gewoon een gevalletje: helaas pindakaas.”

Fietsen in de omgeving van Quiberon:

eb ... en daarna weer vloed ...  

Heb je ons niet kunnen vinden? klopt, dit is voor ons onmogelijk met onze vleugelkiel van 1.80 m